by Chantie on 28 February 2006
Ik geloof dat ik op dit moment echt een van de gelukkigste mensen ben op aarde.
Mijn kindje is goed gegroeid, het hartje klopt en mijn zelf vertrouwen is helemaal terug.
En dat ondanks dat mijn zwangerschapstekenen na genoeg weg zijn, geen puistjes, moeheid en misselijkheid meer, zijn ook mijn bloedingen gestopt.
Wie dat ooit kunnen denken, na twee Missed abortions, toch een gezonde zwangerschap. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en wat ik ook niet had verwacht, die zwangerschapswolk is weer een beetje in zicht en dat is een lekker gevoel……. Ik denk toch dat ik vandaag iets voor mijn kleine ga kopen, al weet ik nog niet wat.
by Chantie on 27 February 2006
Nou de kogel is door de kerk, ik heb voor morgen een afspraak bij mijn gynaecoloog hier uit de buurt.
Ik zal eerst even uitleggen ik heb twee gynaecologen, de ene is van de Alife studie in het AMC, waar ik aan mee wilde doen en ook mocht. Dat ging niet meer omdat ik al zwanger was bleek later, maar hij houd mij nog wel even onder controle. En de andere gynaecoloog komt hier uit ons plaatselijk ziekenhuis, die weet nu nog van niets overigens.
Ik had me zelf wijsgemaakt dat mijn ene gynaecoloog, die hier uit de buurt, ongeluk bracht, omdat ik van hem al twee keer te horen heb gekregen dat het mis was. En dat had ik alleen maar verzonnen om die twee weken vol te kunnen houden. Omdat ik dan naar mijn andere gynaecoloog in het AMC moet. Maar vorige week sneed ik me daar mee in mijn vingers omdat ik voor deze week geen afspraak durfde te maken bij mijn plaatselijke gynaecoloog.
Hoe erg kun je je zelf gek maken vraag ik me dan af, laten we zeggen dat het door de hormonen komt.
Ik heb nu mijn hoop op mijn geluksfrutsels gevestigd, die je hiernaast kunt zien. Ik heb er nog wel meer, maar die had ik al met mijn vorige twee zwangerschappen en toen hebben ze ook niet geholpen, dus die tel ik niet mee. En nu maar hopen dat het geluk ook een keertje aan onze kant blijft.
by Chantie on 26 February 2006
Nooit geweten dat ik zo onzeker kan zijn……
Je wil het niet geloven maar mijn misselijkheid van de hele dag is ineens verdwenen en ik ben nu alleen nog een beetje misselijk ’s avonds. Dat geloof je toch niet!! Zo van de één op andere dag. Ook mijn moeheid is nagenoeg over. Mijn borsten zijn wel nog iets gevoelig, eigenlijk hetzelfde als normaal. Maar nu komt het, ik ben nu 8 weken zwanger vanaf wanneer gaat dat normaal afnemen? Mijn gynaecoloog zei met 13 tot 16 weken…. En dat is nog lang niet. Is het nu mis aan het gaan of kunnen die verschijnselen ook eerder minder worden? Ach, twijfels, twijfels, twijfels.
Ook zoiets vanochtend naar de wc geweest, was mijn urine super donker en troebel. Maar even gegoogled en gevonden dat ik waarschijnlijk te weinig drink. Nou dat kan wel kloppen want als er iemand weinig drinkt dan ben ik dat wel. En inderdaad net even geteld, maar nee het was inderdaad niet veel.
by Chantie on 23 February 2006
Wat zou ik toch moeten deze zwangerschap zonder de originele Premium crackers van Lu (die namakers kruimelen nl. in bed). Aangezien ik de hele dag misselijk ben van ’s ochtends als ik wakker word tot ’s avonds als ik ga slapen, gelukkig niet als ik slaap, leef ik zo’n beetje de hele dag op die crackers om mijn maag maar een beetje gevuld en tevreden te houden. En als je dan moet eten ’s middags en ’s avonds dan heb ik geen trek en eet ik echt muizen beetjes, ken je dat? Ik ben dan ook al 3 kilo afgevallen alleen al van het overgeven en alleen maar crackers eten. Is ook niet goed weet ik, maar beter iets dan niets toch?? Ik denk maar zo wat er nu af gaat komt er straks aan het einde van mijn zwangerschap niet meer bij.
by Chantie on 21 February 2006
Hier nog even de nieuwe echo van maandag.
Is het geen schatje??? hihihi
by Chantie on 21 February 2006
Ondanks de aanhoudende bloedingen iedere keer hebben we maandag gelukkig weer goed nieuws gehoord tijdens de echo. Het hartje klopt nog steeds en mijn kindje is weer netjes gegroeid. Ik heb over twee weken weer een echo en daar leven we nu naar toe.
Ik ben nu stiekem een beetje aan het genieten gegaan, hoe moeilijk het ook is. Dit ben ik aan mijn kleine verplicht en straks als ik wel zwanger blijf heb ik er straks helemaal niet van genoten. Nee, dat gaat mij niet gebeuren!!! Op die babywolk zal ik denk nooit meer komen te zitten maar een beetje genieten kan geen kwaad, toch? Genieten is dus het magische woord voor de komende maanden……
Zou ik dan toch moeder worden eind september begin oktober???
by Chantie on 18 February 2006
Vandaag weer in het ziekenhuis geweest omdat ik vanochtend weer op nieuw vrijveel bruinverlies had. De dokter heeft gekeken en concludeerde dat ik niet dood bloedde en er dus geen reden was om een gynaecoloog op te roepen van huis af om een echo te maken, logisch. Volgens de dokter was het bloeden gestopt en kwam er oud bloed uit mijn baarmoeder. Mijn baarmoeder was nog keurig gesloten overigens. We moeten afwachten tot maandag en maandag heb ik gelukkig een afspraak bij de gynaecoloog en kan er dus ook een echo gemaakt worden. Het rare aan het verhaal is dat ik iedere 6 dagen bloed verlies en dat het dan weer langzaam verdwijnt. Maar iedere 6 dagen word het meer en roder, mijn angst is dat het zo erg gaat bloeden dat het mijn kindje fataal word en dat ik het alsnog verlies. Maar dat zijn allemaal `worst case scenario’s` ik blijf hoop houden want dat ben ik aan mijn kindje verplicht!!
by Chantie on 17 February 2006
14 t/m 17 februari
Hoewel ik van de week te horen heb gekregen dat het hartje klopt en dat alles goed is met mijn kindje, heb ik toch, hoe verder de week vordert angst in mijn hele lichaam. Ik verlies nog iedere dag wat bruin gekleurde afscheiding. En ik weet, het is geen vers bloed maar toch. Die onzekerheid is om gek van te worden, maar we blijven hoop houden!! Gelukkig heb ik aanstaande maandag een 2e echo bij mijn genecoloog en ik hoop dat als dan het hartje klopt ik een beetje rust heb. Slaat ook nergens op eigenlijk wat ik denk dat ik pas echt rust heb op het moment dat ik mijn kleine ga voelen. Ik heb al zitten denken om een “Belly Talk” te kopen zodat ik het hartje kan horen kloppen, dat geeft me pas echt rust!!!
by Chantie on 16 February 2006
Maandag 13 februari:
Vanochtend werd ik wakker en het bloeden was gestopt ik had alleen nog wet bruin verlies, jammer maar helaas…. Om 10.30 moest ik in het ziekenhuis zijn voor de echo. Bloednerveus zat ik daar, hopen dat het goed zou komen, maar diep van binnen weten dat dit niet zo is. Vooral omdat ik dit al 2 keer eerder had meegemaakt en toen nog minder gebloed ook. Nee ik wist dat het mis was, dat kon niet anders.
We werden naar binnen geroepen door de Echoscopiste en die stelde voor gelijk te gaan kijken, eerst weigerde dat stomme ding nog. Maar toen het beeld aanging en ik mijn kleine zag, en ook zag dat hij/zij gegroeid was ik al heel blij. Het was in ieder geval niet gestopt met groeien na de eerste keer bruin verlies. Maar is het na gisteren ook nog goed gegaan? Het ingezoomde beeld sprak boekdelen. Het hartje klopte!!!!! Hoe kon dat nou, ik had vrij veel bloed verloren en hij of zij deed het nog?? Volgens de echoscopiste liep ik precies op schema. Ik ben nu 6 weken en 4 dagen zwanger, het kindje is 7mm, met nu al een kloppend hartje. Ook vertelde ze dat 30-40% van de vrouwen bloedverlies heeft tijdens de zwangerschap en ik dus ook.
Met een overweldigend blij gevoel liepen we de deur van het ziekenhuis uit vechtend tegen mijn tranen van blijdschap. Hoe kon dat nou, zou het deze keer toch echt goed gaan??
by Chantie on 14 February 2006
Zaterdag 28 januari:
Ik ben zwanger!!!!
De ooievaar is gevonden en nu maar hopen dat hij ook aankomt omstreeks 4 oktober en dat hij het niet weer, zoals de vorige twee keer, ons zomaar laat zitten.
Ik ben erg blij maar toch ook erg onzeker en bang voor wat er komen gaat. Eigenlijk is het moeilijk genieten, je bent wel blij maar toch, om jezelf te beschermen voor als het fout gaat ga ik er toch wat koeltjes mee om. Maar positief blijven denken en we zien wel wat er komen gaat, toch??
Maardag 30 januari:
Nee hé, weer bruin verlies, precies hetzelfde als de andere twee keren alleen een stuk vroeger in mijn zwangerschap. Ik raap al mijn moed bij elkaar en ga er vanuit dat het een innestelingbloeding is. Tja wat moet je….. Wel heb ik met de gynaecoloog gebeld voor een afspraak voor een echo om met 6,5 halve week zwangerschap te kijken of het kindje gegroeid is of dat het weer op een Curettage gaat uitlopen. Maar dat betekend wel dat ik twee weken in onzekerheid moet rond lopen. En de afspraak is ook nog op 13 feb. Aahhhh, ik word nu al gek.
Maandag 6 februari:
Weer bloedverlies iets meer dan de vorige keer, ow wat moet ik nou. Ga ik het deze keer zelf verliezen?? Of komt het door de sex van vannacht, ik heb nu al spijt. Maar we moeten wachten tot de 13e en de moet zakt me steeds meer in de schoenen. Je kunt niet te negatief doen want als het kindje wel leeft en groeit, is dat zeker niet goed. En het positief in blijven zien is ook moeilijk want als het weer fout gaat val je helemaal in een gat. Maar we zijn deze week ook doorgekomen, dan moet die laatste ook wel lukken, gewoon niet aandenken en ik heb me voorgenomen ik ga er vanuit dat het mis is, dan kan het altijd meevallen.
Zondag 12 februari:
Vlak voor dat ik wil gaan slapen voel ik wat lopen en automatisch ga ik even checken. Het Wc-papiertje bevestigde mijn angst, ik zag bloed en nog vrij veel ook, alsof ik net ongesteld geworden was. Ik heb niets gedaan wat een aanleiding kan geven dat ik zou kunnen gaan bloeden, maar het gebeurde wel!! Ik heb een dik maandverband in mijn onderbroek gestopt en ben huilend in bed gaan liggen. Wat moet ik nu?? Lig ik straks weer op die Curettagetafel, weer onder narcose, nee, dit wil ik allemaal niet, maar wat doe je er aan?? Ik moet wel, huilend lig ik te hopen dat ik vannacht als nog een miskraam krijg, dat is dan nog beter dan gecuretteerd moeten worden.
