Wat gaat het allemaal snel zeg!! Iedereen zei het al tijdens mijn zwangerschap, maar nu Lars er is vliegen de dagen echt om. Hij is nu al weer 3,5 week oud. Time fly’s when your having fun!!! Lars is een erg rustig ventje dat zeer weinig huilt. Ik hoor hem eigenlijk alleen wat jammeren als hij honger heeft en wanneer het hem te lang duurt op de commode met verschonen. Het enige moment dat hij het echt uit krijst is wanneer hij uit z’n badje komt en het koud heeft.
Eten gaat iets minder, want sinds ik gestopt ben met kolven en hij poedermelk Nutrilon Hypo Allergeen krijgt (bleek toch het beste na borstvoeding zei men) verslikt meneer zich zeer regelmatig en zit moeders met het hart in d’r keel. Aan de flesjes licht het niet want hij had geen last van verslikken toen ik het nog afkolfde. Ik denk dat mijn melk dikker was dan die poedermelk. In eerste instantie had ik de flessen van Avent met het kleinste gaatje maar dat ging echt niet meer. Na verschillende andere gewone spenen en flesjes geprobeerd te hebben, die hij allemaal vacuüm zoog in de speen, geloof ik dat hij met de Optifles van Difrax eindelijk een goede fles heeft. Dit kan hij niet vacuüm trekken door het ventiel aan de onderkant van de fles.
Ook zijn we eergisteren met hem naar de kinderarts geweest omdat hij een flinke bult in z’n nek had. De dokter dacht dat het een opgezette klier was maar wist dit niet zeker en heeft ons door verwezen naar het ziekenhuis. Gelukkig bleek het onschuldig. Tijdens de bevallig hebben ze hem iets onder het schaambeen vandaan moeten trekken en daarbij heeft hij een scheurtje in zijn nekspier gekregen waar nu bindweefsel op komt en dus een flinke bult veroorzaakt. Met 6 weken schijnt dit weer weg te zijn. Gelukkig maar, want ik zat flink in de stress hierover.
{ 2 comments }
Inmiddels is mijn tweede borstontsteking weg door een antibioticakuur en ik ben dan ook gestopt met borstvoeding geven. Ik had de keuze om door te gaan en dan zou ik een antibiotica krijgen waar mee mijn borstvoeding door bleef gaan. Maar ik heb gekozen voor een gewone. Dit omdat ik me A. ontzettend ziek voel tijdens zo’n ontsteking en B. omdat ik echt totaal niet voor mijn kleintje kan zorgen als ik zo’n borstontsteking met 39.5 graden koorts heb. Nu had ik de eerste twee ontstekingen de mazzel dat vaders vrij was en hij voor Lars kon zorgen, maar ook hij moest maandag weer aan het werk en nog een ontsteking zou ik echt niet trekken alleen met Lars. Dus ik zit nu aan de gewone antibiotica met het voordeel dat door deze medicijnen mijn borstvoeding terugloopt en ik dus niet 6 weken bezig ben met afbouwen en afkolven. Eigenlijk een geluk bij een ongeluk, zal ik maar zeggen. En Lars doet het gelukkig erg goed op zijn nieuwe voeding van Nutrilon (hypo-allergeen). 
Op 29 september rond een uur of elf ‘s avonds kreeg wat pijn in de rechterkant van mijn rug. Na nog wat dingen opruimen ben ik om 23.30 uur even onder de douche gegaan om de pijn in mijn rug te kunnen verlichten, dit hielp helaas niet echt. En ik ben dan ook om 0.00 uur naar bed gegaan in de veronderstelling dat ons waterbed wel verlichting zou geven aan mijn rugpijn. Na zo’n twee uur woelen besloot ik mijn vriend wakker te maken en hem te vertellen dat het leek op een lange rugwee aan één kant van mijn rug en ik besloot dan ook om de verloskundige te bellen om te vragen of dit normaal is en of dit misschien oefenweeën kunnen zijn. Zij vertelde dat het klonk alsof het in mijn rug geschoten was en dat dit wel vaker voor kwam bij een zwangerschap die op het einde liep. Ook vroeg zij of ik harde buiken had en ik vertelde dat ik die eigenlijk de hele dag al had maar dit kwam volgens mij door de drukke dag die ik gehad had. En er zat volgens mij nog geen patroon in. 
Nee, borstvoeding is niet mijn ding!! Gelijk na de geboorte is Lars aangelegd en ik dacht dat de borstvoeding goed ging. Maar eigenlijk zaten er al een dag later kleine wondjes op mijn tepels die een paar dagen later zich uitmonden tot tepelkloven. Meneer gebruikte alleen de boven kant van mijn tepel en niet de onderkant bleek later. Het deed zo’n zeer dat ik bang was dat Lars wakker zou worden en honger had en dus weer bij mij moest drinken. toen maar aan de tepelhoedjes, wat een drama is dat zeg. Die dingen blijven nagenoeg niet zitten op je borst en vallen er dus iedere keer af. En met zo’n gulzige drinker die, als hij niet snel eten krijgt, op zo’n jonge leeftijd al driftig word, ook geen oplossing is. Dan maar afkolven en dat gaat nu op zich prima. Maar ik wil niet iedere keer als ik op stap ga, naar bijvoorbeeld mijn ouders, mijn kolfapparaat moeten mee nemen en daarom wil ik nu gaan afbouwen. En wat blijkt, je mag maar een voeding per week laten vallen en ik ben dus 6 weken verder als ik wil stoppen met de borstvoeding. En nu heb ik een voeding laten vallen, en gelijk die zelfde avond lag ik in bed met 38.7 koorts door een borstontsteking. Ik heb toen anderhalve dag niet voor mijn eigen kind kunnen zorgen en dan voel je je echt machteloos!! Dit is niet de borstvoeding die ik voor ogen had een maand geleden… Negen maanden lang heb ik me voorgehouden ik ga borstvoeding geven en ik laat me door niets tegenhouden. Ik heb boeken gelezen, ben op cursus geweest en nee, het is me niet gelukt. Nog steeds heb ik zoiets van zal ik hem weer aan de tepelhoedjes zetten en hopen dat ie mijn borst weer gaat pakken of zal ik toch maar stoppen. Eigelijk voel ik me gebrainstormd door de overheid want borstvoeding is volgens hun toch echt de beste voeding. Maar ze zeggen er niet bij wanneer je tepelkolven hebt je je kleintje met kromme tenen en je tanden op elkaar moet voeden en dat als je een borstontsteking krijgt je niet meer voor je eigen kind kan zorgen. Dus wat zal ik nu gaan doen?? Negenmaanden lang focussen op borstvoeding heeft bij mij nu de drang en gevoel gegeven om door te gaan, maar mijn verstand zegt stoppen. En ach wat klaag ik, ik heb een wolk van een ventje…. 
