Ik evacueer en ik neem mee…
Veel log lezers zullen dit al weten dat ik uit Beverwijk kom. Maar voor diegene die het nog niet weten, bij deze…
Laten wij nou net één van de mazzelaars zijn die moesten evacueren.
Om 09.30 kwam mijn vriend boven (wij wonen boven de zaak) met het verhaal dat we misschien moesten evacueren omdat er een schip aan de kade lag die in brand stond. Omdat ik eigenlijk geen risico wilde lopen met Lars en toch naar de tandarts zou gaan bij mijn ouders in de buurt, ben ik gelijk Lars zijn luiertas gaan pakken en weggegaan. Eigenlijk was ik in de veronderstelling dat het wel mee zou vallen…
Halverwege de middag werd duidelijk dat het niet meeviel en dat we officieel moesten evacueren, privé maar ook het bedrijf. Mijn vriendje had dus niet even de tijd om ook nog eens in dat halfuurtje onze privé spullen te pakken. En in een halfuurtje ben ik niet in Beverwijk terug als het even tegen zit. Dus dan maar snel even naar de drogist om luiers en voeding te halen want stel je voor….
’s avonds werd duidelijk dat we de nacht bij mijn ouders thuis moesten doorbrengen en dus niet terug mochten. Gelukkig konden we wel door Henk zijn zakelijke connecties even wat spullen uit het huis halen voor de volgende dag. Met de opmerking van mijn vader in mijn hoofd, dat zo’n schip 3 dagen kan branden, ben ik als een gek al onze spullen gaan pakken en weer vertrokken richting mijn ouders en Lars. Waar we nu nog steeds zitten te wachten tot we weer terug mogen naar ons eigenhuis. En mijn vriendje?? Die houd tegenwoordig kantoor op een parkeerplaats in Beverwijk in een van zijn vrachtwagens….
Update: Vanavond en vannacht kunnen we in ieder geval niet terug naar huis en misschien morgen nacht ook niet, maar laten daarvoor we niet te snel van stapel lopen!!
06/02 Update:
Donderdag avond mochten we weer terug naar huis, maar ik heb met die kleine tot vrijdag gewacht zodat Henk alles een aantal uurtjes kon luchten. Heerlijk hoor weer in je eigen bedje liggen en je eigen spullen om je heen. Ik wist niet dat je dat zo kon missen!!
{ 14 comments }
Mijn liefde voor make-up en crèmes zat er al heel jong in. Om over parfum nog maar niet te spreken, want dat is helemaal een ander verhaal. Over straat zonder mascara, oogpotlood en parfum is gewoon ondenkbaar voor mij!!
Jaren geleden kwam ik in een blad het bijstaande plaatje tegen (alles wat ik leuk en interessant vind scheur ik uit, je weet maar nooit) en toen ik van de week aan het opruimen was kwam ik dit plaatje weer tegen. Even op Internet gekeken en nu blijkt dat ze ook in Haarlem zitten!!! Toen, zo’n 8 jaar geleden (wie wat bewaard heeft wat hihihi) alleen nog maar in Engeland. Dus mijn aankomende donderdag kan niet meer stuk. Ik ga mijzelf lekker verwennen met een nieuwe crème, een versgemaakt gezichtsmaskertje (want die kan ik toch niet laten staan) zeep, shampoo… mmmm wat kan ik nog meer verzinnen??
Vorige week zondag ging ik even snel voor mijn oma, moeder en schoonmoeder bloemen halen bij mijn favoriete bloemisterij Martijn’s Bloementoko. Met de portemonnee van Henk in mijn hand snelde ik naar binnen op zoek naar iets leuks. Ze hadden genoeg… leuke potjes met stukjes erin, maar ook zoals altijd, boekketen met rozen uit eigenkwekerij. De koelcel binnen gekomen viel de keuze voor oma op een opgemaakt stukje vol met bolletjes blauwen druifjes. En voor mijn moeder en schoonmoeder allebei een boeketje met oa. oranje roosjes. In de koelcel liep een vrouwtje die ook op zoek was naar iets leuks en die deed de deur voor mij open want ik had mijn handen vol. Bij de kassa aangekomen legde ik mijn spullen op de toonbank maar ik had geen portemonnee meer!!! Zeker neer gelegd bij het stukje pakken… dus ik terug de koelcel in en ik zoeken, echt heel goed gekeken, want ik wist dat ik hem nog had toen ik de koelcel in ging. Maar helaas… hij lag er echt niet. Al twijfelend naar de toonbank gelopen of ik hem toch niet daar had laten liggen, maar nee. Die vrouw kwam uit de koelcel.. Moevrouw: Ik heb hem gevonden!!! Chantal: Mevrouw waar lag ie nou? Mevrouw: Tussen de bloemen. Chantal: Goh, bedankt. (maar toch is er iets mis, dat kan nooit. Die bossen heb ik uit de emmers en die stonden op de grond en dat stukje voor mijn oma stond op de tafel, vreemd!!) Mevrouw: Ben jij Chantal?? Chantal: ja, wie bent u dan?? Mevrouw: De oude schoonmaakster van je ouders. Chantal: (ow jij…. jij was die vrouw die al onze verse krentenbollen op vrat uit de brood la zonder toestemming!!). Goh dat is ook een tijd geleden… 
Ik denk dat ze die portemonnee gevonden had en in de tas gestoken had toen ik naar de kassa ging, maar toen ik tegen d’r ging praten dat ze me ineens herkende en spijt had dat ze hem toch maar terug gegeven heeft. Gelukkig maar… waar een vage kennis al niet goed voor kan zijn….. 
Het is de nachtmerrie van iedere moeder… je kleintje verliest zijn of haar knuffel…. Lars is nog te klein om echt gehecht te zijn aan een bepaald knuffeltje maar mijn uk pakt het anders aan. Toen ik zwanger was heb ik van mijn moeder een knuffelpopje gekregen en als je aan zijn kussentje trekt dan komt er een muziekje uit “Memory van The Cats” voor de volledigheid. Geen allerdaags muziekje voor een muziekmobiel merkte ik toen ik aan alle muziekkoortjes van de Prenatal stond te trekken. Die meiden daar zullen wel gedacht hebben, wat bezielt dat mens. Maar goed, ik moet er wat voor overhebben want Lars is helemaal verliefd op dit muziekje. En al helemaal als het uit dat ding komt, geloof me hij is echt gelijk stil. En nu hij tegenwoordig flink vecht tegen zijn slaap is dit *#*@!#* ding echt onmisbaar geworden. Het balen is nu dat het koortje ongeveer 10cm lang hoort te spelen maar daar is nu inmiddels nog maar 2 cm van over…. Een echte regelrechte ramp!!! Dus dames mochten jullie een van de knuffeltjespopjes tegenkomen van het merk Zapf (van de Baby Born poppen) type My Lovely Baby of een muziekmobiel met de melodie Memory van The Cats, dan houd ik me aanbevolen!!! 
