Ken je dat van die dingen die je jaren geleden kwijt bent geraakt en waar van je denkt ze nooit meer terug te zien of vinden?
Dat had ik ook met mijn Poëzie album. Soms dacht ik er wel eens aan en vroeg me af aan wie ik hem uitgeleend had en of ik hem ooit nog terug zou krijgen. Ik bedacht scenario’s dat mijn album was weggegooid met het oude papier of misschien had ik met diegene die hem had geleend ruzie gekregen. T’ja als het een tijdgeleden is weet je het allemaal niet zo precies meer.
Tot gisteren……. Kennissen van mijn ouders gingen verhuizen en vonden mijn oude Poëzie album terug. Nooit gedacht dat ik die ooit nog terug zou zien en uit het laatste versje blijkt dat het 19 jaar terug is dat ik mijn album voor het laatst gezien had!!! Echt zo schattig en ik wist ook niet meer dat er zo veel mensen in geschreven hadden. Het enige wat ik me kon herinneren was het, in mijn ogen, merkwaardige versje wat mijn opa er toentertijd in geschreven had.
Duizend bommen en granaten
Een heel regiment soldaten
Verslind ik liever geheel en al
Als dat ik jou vergeten zal
Ken jij nog een poëzie album versje/rijmpje??
{ 10 comments… read them below or add one }
Jeetje wat een mazzel dat ze hem terugbrachten. Wel een hele slorige fout van ze dat ze hem zolang gehouden hebben. In elk geval is het leuk om weer terug te kunnen kijken.
Ow puur jeugdsentiment. Ik had/heb dezelfde maar dan in het blauw. Ga hem zo eens opzoeken
OH wat gaaaaaaaaaf dat je em weer terug hebt! Zo leuk inderdaad om terug te lezen!!
oooooo geweldig zeg, dit is zo herkenbaar. In groep 8 ( haha klas 6) heb ik aan iemand mijn poezie-album gegeven ( euh ja geen idee meer aan wie) . Hopelijk heb ik ook eens zoveel gelukt als jij.
liefs
Hey chantie,
Heel erg gaaf dat je je poezie album weer teruggevonden hebt. Jammer alleen dat ik te klein was om erin te schrijven.
kxxss, je zussie
Oh, wat leuk is dat he!
Ik was ook een poos mijn poezie-album kwijt en idd ga je dan vanalles bedenken. Ik wist ook echt niet meer aan wie ik het gegeven had. Totdat ik tijdens een pauze-wandeling op de Mavo een keer langs mijn oude basisschool liep en de juf van groep 4 naar buiten kwam. Ze had tijdens het opruimen van de klas mijn poezie-album gevonden
Heel herkenbaar dus, jouw verhaal!
He meis
Ik heb de mijne boven op een plek dat ik hem niet kwijt raak.. Vind het zo leuk dat ik hem nog heb… Ik heb er 2… Ook een vriendeboekje heb ik nog…
En ik ken er niet zo 1 uit me hoofd…
Zal een skijken
Gelukkig heb jij hem ook weer terug !
Liefs Daan
Goh wat leuk zeg! Zou het echt vreselijk vinden als ik de mijne kwijt zou zijn, dus kan me je blijdschap goed voorstellen.
Boven zijn er engeltjes, beneden zijn er geen.
Beneden zijn er bengeltjes, en daarvan ben jij er een.
Schreef een oom eens in mijn poeziealbum en dat versje schoot me meteen te binnen.
Liefs Germaine
He meis
Ik heb een nieuwe web-log !
Liefs Daan
Gelukkig dat je hem terug hebt gekregen, misschien kun je oude vriendinnen nog vragen erin te schrijven. Mijn moeder had in 1940 een poezie album gekregen en hem meteen aan haar nichtje gegeven om erin te schrijven, nooit meer teruggekregen (hij was “zoekgeraakt”). Het hele poeziealbum was vergeten totdat het nichtje overlijd en de familie mijn moeders poeziealbum terugvond, dit was 50 jaar later, helaas stond er nu maar 1 gedichtje in, die van het overleden nichtje. Mijn moeder zelf dacht dat het nichtje het poeziealbum na zo’n lange tijd niet terug durfde te geven. Mijn moeder kon er gelukkig hartelijk om lachen, dat wel.