De laatste tijd als ik Lars naar het kinderdagverblijf breng klampt hij zich strak aan mij vast en gaat huilen als ik weg ga….. Iets wat een moederhart zo’n zeer doet! Nu weet ik wel dat het zo over is maar toch, het is toch rot weggaan.
Maar gelukkig is het tij gekeerd! Sinds een paar weken maak ik hem lekker en vertel ik hem wat hij daar allemaal gaat doen. Daarmee lijkt het stukken beter te gaan en zeker vanochtend. Vanochtend hoorde ik voor de verandering geen huilende Lars toen ik me omdraaide om de deur uit te lopen. En op mijn weg naar de auto tijdens mijn vluchtige blik naar het raam vond ineens mijn kleine mannetje voor het raam ipv in de armen van de leidster die Lars zijn laatste traantjes wegveegt. Bang voor zijn reactie dat hij alsnog zou gaan huilen zwaaide ik bescheiden en Lars beantwoorde dat met een opgestoken duim, alsof hij wilde zeggen; Mama maak je niet druk ik heb het super leuk hier!!! Ik zwaaide mijn arm uit de kom en Lars zwaaide lachend terug. Nu was mama voor de verandering eens in tranen van ontroering…. kleine jongetjes worden groot!!!
{ 23 comments }
