Chantie’s blog

Zaterdag 28 januari:

Ik ben zwanger!!!!
De ooievaar is gevonden en nu maar hopen dat hij ook aankomt omstreeks 4 oktober en dat hij het niet weer, zoals de vorige twee keer, ons zomaar laat zitten.
Ik ben erg blij maar toch ook erg onzeker en bang voor wat er komen gaat. Eigenlijk is het moeilijk genieten, je bent wel blij maar toch, om jezelf te beschermen voor als het fout gaat ga ik er toch wat koeltjes mee om. Maar positief blijven denken en we zien wel wat er komen gaat, toch??

Maardag 30 januari:

Nee hé, weer bruin verlies, precies hetzelfde als de andere twee keren alleen een stuk vroeger in mijn zwangerschap. Ik raap al mijn moed bij elkaar en ga er vanuit dat het een innestelingbloeding is. Tja wat moet je….. Wel heb ik met de gynaecoloog gebeld voor een afspraak voor een echo om met 6,5 halve week zwangerschap te kijken of het kindje gegroeid is of dat het weer op een Curettage gaat uitlopen. Maar dat betekend wel dat ik twee weken in onzekerheid moet rond lopen. En de afspraak is ook nog op 13 feb. Aahhhh, ik word nu al gek.

Maandag 6 februari:

Weer bloedverlies iets meer dan de vorige keer, ow wat moet ik nou. Ga ik het deze keer zelf verliezen?? Of komt het door de sex van vannacht, ik heb nu al spijt. Maar we moeten wachten tot de 13e en de moet zakt me steeds meer in de schoenen. Je kunt niet te negatief doen want als het kindje wel leeft en groeit, is dat zeker niet goed. En het positief in blijven zien is ook moeilijk want als het weer fout gaat val je helemaal in een gat. Maar we zijn deze week ook doorgekomen, dan moet die laatste ook wel lukken, gewoon niet aandenken en ik heb me voorgenomen ik ga er vanuit dat het mis is, dan kan het altijd meevallen.

Zondag 12 februari:

Vlak voor dat ik wil gaan slapen voel ik wat lopen en automatisch ga ik even checken. Het Wc-papiertje bevestigde mijn angst, ik zag bloed en nog vrij veel ook, alsof ik net ongesteld geworden was. Ik heb niets gedaan wat een aanleiding kan geven dat ik zou kunnen gaan bloeden, maar het gebeurde wel!! Ik heb een dik maandverband in mijn onderbroek gestopt en ben huilend in bed gaan liggen. Wat moet ik nu?? Lig ik straks weer op die Curettagetafel, weer onder narcose, nee, dit wil ik allemaal niet, maar wat doe je er aan?? Ik moet wel, huilend lig ik te hopen dat ik vannacht als nog een miskraam krijg, dat is dan nog beter dan gecuretteerd moeten worden.