Chantie’s blog

Vorige week zondag ging ik even snel voor mijn oma, moeder en schoonmoeder bloemen halen bij mijn favoriete bloemisterij Martijn’s Bloementoko. Met de portemonnee van Henk in mijn hand snelde ik naar binnen op zoek naar iets leuks. Ze hadden genoeg… leuke potjes met stukjes erin, maar ook zoals altijd, boekketen met rozen uit eigenkwekerij. De koelcel binnen gekomen viel de keuze voor oma op een opgemaakt stukje vol met bolletjes blauwen druifjes. En voor mijn moeder en schoonmoeder allebei een boeketje met oa. oranje roosjes. In de koelcel liep een vrouwtje die ook op zoek was naar iets leuks en die deed de deur voor mij open want ik had mijn handen vol. Bij de kassa aangekomen legde ik mijn spullen op de toonbank maar ik had geen portemonnee meer!!! Zeker neer gelegd bij het stukje pakken… dus ik terug de koelcel in en ik zoeken, echt heel goed gekeken, want ik wist dat ik hem nog had toen ik de koelcel in ging. Maar helaas… hij lag er echt niet. Al twijfelend naar de toonbank gelopen of ik hem toch niet daar had laten liggen, maar nee. Die vrouw kwam uit de koelcel.. Moevrouw: Ik heb hem gevonden!!! Chantal: Mevrouw waar lag ie nou? Mevrouw: Tussen de bloemen. Chantal: Goh, bedankt. (maar toch is er iets mis, dat kan nooit. Die bossen heb ik uit de emmers en die stonden op de grond en dat stukje voor mijn oma stond op de tafel, vreemd!!) Mevrouw: Ben jij Chantal?? Chantal: ja, wie bent u dan?? Mevrouw: De oude schoonmaakster van je ouders. Chantal: (ow jij…. jij was die vrouw die al onze verse krentenbollen op vrat uit de brood la zonder toestemming!!). Goh dat is ook een tijd geleden…

Ik denk dat ze die portemonnee gevonden had en in de tas gestoken had toen ik naar de kassa ging, maar toen ik tegen d’r ging praten dat ze me ineens herkende en spijt had dat ze hem toch maar terug gegeven heeft. Gelukkig maar… waar een vage kennis al niet goed voor kan zijn…..

En dan ben IK weer zo’n eerlijke trut, dat als ik bij kassa van de V&D mijn tasje krijg met mijn spullen er in en er word gezegd; mevrouw tot ziens! Ik met mijn grote mond zeg; ik moet nog betalen!! Ach eerlijkheid duurt het langst….. toch??