Chantie’s blog

Nee, borstvoeding is niet mijn ding!! Gelijk na de geboorte is Lars aangelegd en ik dacht dat de borstvoeding goed ging. Maar eigenlijk zaten er al een dag later kleine wondjes op mijn tepels die een paar dagen later zich uitmonden tot tepelkloven. Meneer gebruikte alleen de boven kant van mijn tepel en niet de onderkant bleek later. Het deed zo’n zeer dat ik bang was dat Lars wakker zou worden en honger had en dus weer bij mij moest drinken. toen maar aan de tepelhoedjes, wat een drama is dat zeg. Die dingen blijven nagenoeg niet zitten op je borst en vallen er dus iedere keer af. En met zo’n gulzige drinker die, als hij niet snel eten krijgt, op zo’n jonge leeftijd al driftig word, ook geen oplossing is. Dan maar afkolven en dat gaat nu op zich prima. Maar ik wil niet iedere keer als ik op stap ga, naar bijvoorbeeld mijn ouders, mijn kolfapparaat moeten mee nemen en daarom wil ik nu gaan afbouwen. En wat blijkt, je mag maar een voeding per week laten vallen en ik ben dus 6 weken verder als ik wil stoppen met de borstvoeding. En nu heb ik een voeding laten vallen, en gelijk die zelfde avond lag ik in bed met 38.7 koorts door een borstontsteking. Ik heb toen anderhalve dag niet voor mijn eigen kind kunnen zorgen en dan voel je je echt machteloos!! Dit is niet de borstvoeding die ik voor ogen had een maand geleden… Negen maanden lang heb ik me voorgehouden ik ga borstvoeding geven en ik laat me door niets tegenhouden. Ik heb boeken gelezen, ben op cursus geweest en nee, het is me niet gelukt. Nog steeds heb ik zoiets van zal ik hem weer aan de tepelhoedjes zetten en hopen dat ie mijn borst weer gaat pakken of zal ik toch maar stoppen. Eigelijk voel ik me gebrainstormd door de overheid want borstvoeding is volgens hun toch echt de beste voeding. Maar ze zeggen er niet bij wanneer je tepelkolven hebt je je kleintje met kromme tenen en je tanden op elkaar moet voeden en dat als je een borstontsteking krijgt je niet meer voor je eigen kind kan zorgen. Dus wat zal ik nu gaan doen?? Negenmaanden lang focussen op borstvoeding heeft bij mij nu de drang en gevoel gegeven om door te gaan, maar mijn verstand zegt stoppen. En ach wat klaag ik, ik heb een wolk van een ventje….

Up-date:

Hij zit weer sinds twee voedingen aan de borst, maar ik heb nu het idee dat mijn ontsteking weer terug aan het komen is want de pijn komt weer terug en mijn temp. gaat weer omhoog. Ik ben jullie dus niet vergeten, maar met koorts denk je niet bepaald aan je web-log. Jullie horen later alles van me…

Hoewel mijn eerste trimester nogal zwaar is verlopen door mijn bloedverlies, angst voor een derde miskraam en vreselijk overgeven. Is mijn tweede trimster van mijn zwangerschap echt voorbij gevlogen en eigenlijk heb ik nergens meer last van gehad. En nu, hoewel ik al een tijdje in mijn derde trimester van mijn zwangerschap zit krijg ik nu echt een beetje last van nieuwe kwaaltjes. Kwaaltje zoals vocht vast houden in mijn benen, snel moe. Niet echt dramatisch nog maar toch, het is aanwezig en vooral dat vocht tussen mijn gewrichten in mijn handen vind ik lastig. Tot nu toe is het gelukkig weer weg als ik wakker word na een nacht slapen, maar dit schijnt ook over te gaan volgens de verloskundige. En hoewel ik nu nog vrij rap loop hoop niet dat dit de stilte voor de storm is. Maar goed ik ben nu 37 weken zwanger, en nee, ik heb eigenlijk nog niet echt te klagen en valt de zwangerschap op zich me 100% mee. Vanochtend onder de douche heb ik volgens mij mijn slijmprop verloren dus dat betekent toch dat mijn baarmoedermond weker wordt en dus geen grip meer heeft op die prop. Maar wat zegt het?? Niets….. jammer genoeg en we wachten maar weer af.

Nu mijn uitgerekende datum steeds dichter en dichterbij komt begin ik me steeds meer zorgen te maken over de bevalling. Een angst die ik niet onder woorden kan brengen. Bang dat het mis gaat en dat ik als enige vrouw op de hele wereld niet kan bevallen. Dit slaat natuurlijk nergens op, dat weet ik ook wel, maar die angst is er nou eenmaal. En misschien ook wel een beetje een gezonde angst. Ik ben iemand die graag de touwtjes in handen houd en precies uitstippelt hoe alles gaat, en kan lopen. En tja, dan ben je met het krijgen van kinderen en bevallen toch echt aan het verkeerde adres. Maar op zo’n moment probeer ik mezelf toe te spreken met; Chant, alles komt goed en komt tijd, komt raad. Maar dan krijg je je kraampakket binnen… Nou ik kan je wel vertellen dat met al die steriele gazen, alcohol, kraamverband en watten je jezelf ook geen moed meer kan inspreken. Maar goed… CHANT, KOMT TIJD, KOMT RAAD EN ALLES KOMT GOED!!!

Eigenlijk beleef ik deze zwangerschap van mijlpaal naar mijlpaal. Maar nu de tijd verstrijkt en ik vandaag al 20 weken zwanger ben merk ik dat ik wel wat rustiger word en ik meer en meer kan genieten van mijn zwangerschap. Diep in mijn hart weet ik ook dat ik nooit meer op die onbezorgde babywolk zal komen zoals bij mijn eerste zwangerschap, maar dat geeft niet, ik geniet nu ook, maar dan met iets meer voorzichtigheid. En genieten? Dat doe ik nu iedere dag van het leven en geschop in mijn buik. Het geeft me rust en bevestiging dat deze kleine supersterk en vastberaden is om gezond ter wereld te komen. Mijn kleine uk… Ik ben nu al een beetje trots, dat mijn kleintje het zo goed doet.

Toen ik rond de 9 weken zwanger was had ik een vrij onrustig en zenuwachtig gevoel in mijn onderbuik, maar of dit nou echt al zo vroeg mijn kleintje is geweest vraag ik me af. Rond mijn 15e zwangerschapsweek begon ik wat meer te voelen een beetje licht gerommel en dacht dan ook dat dit aan mijn darmen lag (lekker naïef niet?). Maar nu, nu de weken vorderen weet ik eigenlijk pas sinds de 17e zwangerschapsweek zeker dat ik mijn kleintje echt voel. En wat een geweldig gevoel is dat, echt zo onbeschrijfelijk mooi….. En door dit bewegen van die kleine merk ik dat ik mijn Belly Talk steeds minder gebruik omdat ik geen bevestiging meer hoef te hebben of het met die kleine nog allemaal goed zit. En nu is het wachten tot die kleine zo hard trapt dat de toekomstige papa ook wat gaat voelen. Ook daarop kan ik niet wachten!

Het vertellen aan de buitenwereld dat ik zwanger ben vind ik nog steeds heel raar. Het lijkt wel of ik bij sommige mensen geen opening of voorzetje krijg of kan creëren om te vertellen over mijn zwangerschap. En even met de deur in huis vallen, nee zo ben ik niet, dan wacht ik liever. Gelukkig zijn er al veel mensen die op de hoogte zijn en de roddel gaat erg snel heb ik gemerkt. Dus de mensen waar ik geen gelegenheid heb gekregen om het te vertellen horen het ook snel genoeg dacht ik zo. Wat me wel beangstigd is dat als het nu mis gaat, de hele wereld gaat vragen hoe is het nou met je zwangerschap en ik denk dat er dan een hoop pijnlijke situaties zullen zijn. Maar, dat ben ik weer…..Ik weet het, het gaat niet fout, dus die situaties komen er niet!!!

Eindelijk heb ik hem in huis, de Bellytalk. Een apparaatje waarmee je de hartslag van de kleine kunt horen, eigenlijk net als bij de verloskundige, maar dan lekker thuis wanneer ik me onzeker voel. Ik ben niet van plan om hem iedere dag te gebruiken maar zo af en toe is het zo rustgevend. Wanneer ik net mijn echo heb gehad kan ik er voor een week, twee weken tegenaan maar daarna duikt de onzekerheid weer op. En het wachten tussen de echo van 12 weken en 20 weken is dan zo lang, zeker wanneer je bang en onzeker bent. Maar nu check ik gewoon lekker ff tussen de echo’s door en dat geeft me een super goed gevoel en het is nog leuk om te horen ook.

Nou de kogel is door de kerk, ik heb voor morgen een afspraak bij mijn gynaecoloog hier uit de buurt.

Ik zal eerst even uitleggen ik heb twee gynaecologen, de ene is van de Alife studie in het AMC, waar ik aan mee wilde doen en ook mocht. Dat ging niet meer omdat ik al zwanger was bleek later, maar hij houd mij nog wel even onder controle. En de andere gynaecoloog komt hier uit ons plaatselijk ziekenhuis, die weet nu nog van niets overigens.

Ik had me zelf wijsgemaakt dat mijn ene gynaecoloog, die hier uit de buurt, ongeluk bracht, omdat ik van hem al twee keer te horen heb gekregen dat het mis was. En dat had ik alleen maar verzonnen om die twee weken vol te kunnen houden. Omdat ik dan naar mijn andere gynaecoloog in het AMC moet. Maar vorige week sneed ik me daar mee in mijn vingers omdat ik voor deze week geen afspraak durfde te maken bij mijn plaatselijke gynaecoloog.
Hoe erg kun je je zelf gek maken vraag ik me dan af, laten we zeggen dat het door de hormonen komt.

Ik heb nu mijn hoop op mijn geluksfrutsels gevestigd, die je hiernaast kunt zien. Ik heb er nog wel meer, maar die had ik al met mijn vorige twee zwangerschappen en toen hebben ze ook niet geholpen, dus die tel ik niet mee. En nu maar hopen dat het geluk ook een keertje aan onze kant blijft.

Nooit geweten dat ik zo onzeker kan zijn……

Je wil het niet geloven maar mijn misselijkheid van de hele dag is ineens verdwenen en ik ben nu alleen nog een beetje misselijk ’s avonds. Dat geloof je toch niet!! Zo van de één op andere dag. Ook mijn moeheid is nagenoeg over. Mijn borsten zijn wel nog iets gevoelig, eigenlijk hetzelfde als normaal. Maar nu komt het, ik ben nu 8 weken zwanger vanaf wanneer gaat dat normaal afnemen? Mijn gynaecoloog zei met 13 tot 16 weken…. En dat is nog lang niet. Is het nu mis aan het gaan of kunnen die verschijnselen ook eerder minder worden? Ach, twijfels, twijfels, twijfels.

Ook zoiets vanochtend naar de wc geweest, was mijn urine super donker en troebel. Maar even gegoogled en gevonden dat ik waarschijnlijk te weinig drink. Nou dat kan wel kloppen want als er iemand weinig drinkt dan ben ik dat wel. En inderdaad net even geteld, maar nee het was inderdaad niet veel.

Ondanks de aanhoudende bloedingen iedere keer hebben we maandag gelukkig weer goed nieuws gehoord tijdens de echo. Het hartje klopt nog steeds en mijn kindje is weer netjes gegroeid. Ik heb over twee weken weer een echo en daar leven we nu naar toe.

Ik ben nu stiekem een beetje aan het genieten gegaan, hoe moeilijk het ook is. Dit ben ik aan mijn kleine verplicht en straks als ik wel zwanger blijf heb ik er straks helemaal niet van genoten. Nee, dat gaat mij niet gebeuren!!! Op die babywolk zal ik denk nooit meer komen te zitten maar een beetje genieten kan geen kwaad, toch? Genieten is dus het magische woord voor de komende maanden……

Zou ik dan toch moeder worden eind september begin oktober???

14 t/m 17 februari

Hoewel ik van de week te horen heb gekregen dat het hartje klopt en dat alles goed is met mijn kindje, heb ik toch, hoe verder de week vordert angst in mijn hele lichaam. Ik verlies nog iedere dag wat bruin gekleurde afscheiding. En ik weet, het is geen vers bloed maar toch. Die onzekerheid is om gek van te worden, maar we blijven hoop houden!! Gelukkig heb ik aanstaande maandag een 2e echo bij mijn genecoloog en ik hoop dat als dan het hartje klopt ik een beetje rust heb. Slaat ook nergens op eigenlijk wat ik denk dat ik pas echt rust heb op het moment dat ik mijn kleine ga voelen. Ik heb al zitten denken om een “Belly Talk” te kopen zodat ik het hartje kan horen kloppen, dat geeft me pas echt rust!!!

Zaterdag 28 januari:

Ik ben zwanger!!!!
De ooievaar is gevonden en nu maar hopen dat hij ook aankomt omstreeks 4 oktober en dat hij het niet weer, zoals de vorige twee keer, ons zomaar laat zitten.
Ik ben erg blij maar toch ook erg onzeker en bang voor wat er komen gaat. Eigenlijk is het moeilijk genieten, je bent wel blij maar toch, om jezelf te beschermen voor als het fout gaat ga ik er toch wat koeltjes mee om. Maar positief blijven denken en we zien wel wat er komen gaat, toch??

Maardag 30 januari:

Nee hé, weer bruin verlies, precies hetzelfde als de andere twee keren alleen een stuk vroeger in mijn zwangerschap. Ik raap al mijn moed bij elkaar en ga er vanuit dat het een innestelingbloeding is. Tja wat moet je….. Wel heb ik met de gynaecoloog gebeld voor een afspraak voor een echo om met 6,5 halve week zwangerschap te kijken of het kindje gegroeid is of dat het weer op een Curettage gaat uitlopen. Maar dat betekend wel dat ik twee weken in onzekerheid moet rond lopen. En de afspraak is ook nog op 13 feb. Aahhhh, ik word nu al gek.

Maandag 6 februari:

Weer bloedverlies iets meer dan de vorige keer, ow wat moet ik nou. Ga ik het deze keer zelf verliezen?? Of komt het door de sex van vannacht, ik heb nu al spijt. Maar we moeten wachten tot de 13e en de moet zakt me steeds meer in de schoenen. Je kunt niet te negatief doen want als het kindje wel leeft en groeit, is dat zeker niet goed. En het positief in blijven zien is ook moeilijk want als het weer fout gaat val je helemaal in een gat. Maar we zijn deze week ook doorgekomen, dan moet die laatste ook wel lukken, gewoon niet aandenken en ik heb me voorgenomen ik ga er vanuit dat het mis is, dan kan het altijd meevallen.

Zondag 12 februari:

Vlak voor dat ik wil gaan slapen voel ik wat lopen en automatisch ga ik even checken. Het Wc-papiertje bevestigde mijn angst, ik zag bloed en nog vrij veel ook, alsof ik net ongesteld geworden was. Ik heb niets gedaan wat een aanleiding kan geven dat ik zou kunnen gaan bloeden, maar het gebeurde wel!! Ik heb een dik maandverband in mijn onderbroek gestopt en ben huilend in bed gaan liggen. Wat moet ik nu?? Lig ik straks weer op die Curettagetafel, weer onder narcose, nee, dit wil ik allemaal niet, maar wat doe je er aan?? Ik moet wel, huilend lig ik te hopen dat ik vannacht als nog een miskraam krijg, dat is dan nog beter dan gecuretteerd moeten worden.

Vanochtend met het lood in mijn schoenen naar de dierenarts geweest met mijn hondje Angel. Mevrouw heeft op haar bijna tweede jaar al flink last van tandsteen en daar moest echt wat aangedaan worden, ze zou een roesje krijgen en de tandsteen zou verwijderd worden, een kleine ingreep. Achteraf gelukkig alles goed gegaan maar ik kan daar zo tegen opzien, allemaal vragen, wat nou als… gewoon bang om d’r te verliezen.

Vooral door mijn achtergrond met mijn vorige hondje, ook een Shar-pei die helaas niet ouder geworden is dan 2,5 jaar. Zij is 2,5 jaar geleden aangereden door een auto, en twee dagen later aan haar verwondingen overleden. Ze luisterde altijd goed, deed precies wat je zei, tot die ene ochtend. Echt afschuwelijk!! Kan d’r nog om janken…

Dit soort dingen laat echt littekens achter op je hart!!

Gelukkig hebben we nu, Angel, onze nieuwe schat, niet dat we onze andere lieveling zullen vergeten, maar je mist toch wat om je heen als je je hele leven al honden en katten om je heen hebt gehad. En nu maar hopen dat Angel wel voor een jaar of 12 bij ons mag blijven.