Als of ze er altijd al hebben gezeten…… Ik heb eindelijk gaatjes in mijn oren!
Na 26 jaar heb ik toch mijn lichaam verminkt zoals mijn vader het dramatisch noemt met een lachend gezicht.
Vanaf mijn 16e jaar begon het een beetje te komen, de drang naar gaatjes, en dan alleen omdat vriendinnen zo ontzettend verontwaardigd keken als ik vertelde dat ik geen gaatjes in mijn oren had. Alsof ik van een andere planeet kwam. En toch, als je niets zegt, valt niemand het op. Op een gegeven moment begon ik trots te worden op mijn afkomst van deze gaatjesloze planeet en was de drang naar gaatjes weg, tot zo’n twee maanden terug. Het is toch wel leuk, gouden oorbellen als kerstcadeautje vragen en het is weer eens wat anders. Maar had het uiteindelijk aan mij gelegen, hadden ze er nooit in gekomen vermoed ik.
Tot dat ik bij de juwelier stond om een cadeautje voor mijn zusje te kopen toen mijn vriend even terloops aan de juwelier vroeg of hij ook gaatjes schoot en of hij daar op dat moment ook tijd voor had…. Helaas, dat had hij! Er schoot van alles door mijn hoofd; wil ik het echt wel, doet het niet ontzetten zeer, krijg ik er geen spijt van, gaat het niet bloeden, misschien ben ik wel net diegene die een alles verwoestende ontsteking zou krijgen en ik had me er helemaal niet geestelijk op voor kunnen berijden. En dat was nog het meest waar ik op dat moment behoefte aan had. Maar voor ik het wist had ik de knopjes uitgekozen die nu voor 6 weken in mijn oren moeten bivakkeren.Een nu maar afwachten wat er onder de kerstboom ligt…… En nee, ik heb er geen spijt van.
{ 2 comments }
