Gevoel

{ 10 comments }

{ Comments on this entry are closed }

Nee, borstvoeding is niet mijn ding!! Gelijk na de geboorte is Lars aangelegd en ik dacht dat de borstvoeding goed ging. Maar eigenlijk zaten er al een dag later kleine wondjes op mijn tepels die een paar dagen later zich uitmonden tot tepelkloven. Meneer gebruikte alleen de boven kant van mijn tepel en niet de onderkant bleek later. Het deed zo’n zeer dat ik bang was dat Lars wakker zou worden en honger had en dus weer bij mij moest drinken. toen maar aan de tepelhoedjes, wat een drama is dat zeg. Die dingen blijven nagenoeg niet zitten op je borst en vallen er dus iedere keer af. En met zo’n gulzige drinker die, als hij niet snel eten krijgt, op zo’n jonge leeftijd al driftig word, ook geen oplossing is. Dan maar afkolven en dat gaat nu op zich prima. Maar ik wil niet iedere keer als ik op stap ga, naar bijvoorbeeld mijn ouders, mijn kolfapparaat moeten mee nemen en daarom wil ik nu gaan afbouwen. En wat blijkt, je mag maar een voeding per week laten vallen en ik ben dus 6 weken verder als ik wil stoppen met de borstvoeding. En nu heb ik een voeding laten vallen, en gelijk die zelfde avond lag ik in bed met 38.7 koorts door een borstontsteking. Ik heb toen anderhalve dag niet voor mijn eigen kind kunnen zorgen en dan voel je je echt machteloos!! Dit is niet de borstvoeding die ik voor ogen had een maand geleden… Negen maanden lang heb ik me voorgehouden ik ga borstvoeding geven en ik laat me door niets tegenhouden. Ik heb boeken gelezen, ben op cursus geweest en nee, het is me niet gelukt. Nog steeds heb ik zoiets van zal ik hem weer aan de tepelhoedjes zetten en hopen dat ie mijn borst weer gaat pakken of zal ik toch maar stoppen. Eigelijk voel ik me gebrainstormd door de overheid want borstvoeding is volgens hun toch echt de beste voeding. Maar ze zeggen er niet bij wanneer je tepelkolven hebt je je kleintje met kromme tenen en je tanden op elkaar moet voeden en dat als je een borstontsteking krijgt je niet meer voor je eigen kind kan zorgen. Dus wat zal ik nu gaan doen?? Negenmaanden lang focussen op borstvoeding heeft bij mij nu de drang en gevoel gegeven om door te gaan, maar mijn verstand zegt stoppen. En ach wat klaag ik, ik heb een wolk van een ventje….

Up-date:

Hij zit weer sinds twee voedingen aan de borst, maar ik heb nu het idee dat mijn ontsteking weer terug aan het komen is want de pijn komt weer terug en mijn temp. gaat weer omhoog. Ik ben jullie dus niet vergeten, maar met koorts denk je niet bepaald aan je web-log. Jullie horen later alles van me…

{ 9 comments }

Hoewel mijn eerste trimester nogal zwaar is verlopen door mijn bloedverlies, angst voor een derde miskraam en vreselijk overgeven. Is mijn tweede trimster van mijn zwangerschap echt voorbij gevlogen en eigenlijk heb ik nergens meer last van gehad. En nu, hoewel ik al een tijdje in mijn derde trimester van mijn zwangerschap zit krijg ik nu echt een beetje last van nieuwe kwaaltjes. Kwaaltje zoals vocht vast houden in mijn benen, snel moe. Niet echt dramatisch nog maar toch, het is aanwezig en vooral dat vocht tussen mijn gewrichten in mijn handen vind ik lastig. Tot nu toe is het gelukkig weer weg als ik wakker word na een nacht slapen, maar dit schijnt ook over te gaan volgens de verloskundige. En hoewel ik nu nog vrij rap loop hoop niet dat dit de stilte voor de storm is. Maar goed ik ben nu 37 weken zwanger, en nee, ik heb eigenlijk nog niet echt te klagen en valt de zwangerschap op zich me 100% mee. Vanochtend onder de douche heb ik volgens mij mijn slijmprop verloren dus dat betekent toch dat mijn baarmoedermond weker wordt en dus geen grip meer heeft op die prop. Maar wat zegt het?? Niets….. jammer genoeg en we wachten maar weer af.

{ 13 comments }

Nu mijn uitgerekende datum steeds dichter en dichterbij komt begin ik me steeds meer zorgen te maken over de bevalling. Een angst die ik niet onder woorden kan brengen. Bang dat het mis gaat en dat ik als enige vrouw op de hele wereld niet kan bevallen. Dit slaat natuurlijk nergens op, dat weet ik ook wel, maar die angst is er nou eenmaal. En misschien ook wel een beetje een gezonde angst. Ik ben iemand die graag de touwtjes in handen houd en precies uitstippelt hoe alles gaat, en kan lopen. En tja, dan ben je met het krijgen van kinderen en bevallen toch echt aan het verkeerde adres. Maar op zo’n moment probeer ik mezelf toe te spreken met; Chant, alles komt goed en komt tijd, komt raad. Maar dan krijg je je kraampakket binnen… Nou ik kan je wel vertellen dat met al die steriele gazen, alcohol, kraamverband en watten je jezelf ook geen moed meer kan inspreken. Maar goed… CHANT, KOMT TIJD, KOMT RAAD EN ALLES KOMT GOED!!!

{ 10 comments }

Eigenlijk beleef ik deze zwangerschap van mijlpaal naar mijlpaal. Maar nu de tijd verstrijkt en ik vandaag al 20 weken zwanger ben merk ik dat ik wel wat rustiger word en ik meer en meer kan genieten van mijn zwangerschap. Diep in mijn hart weet ik ook dat ik nooit meer op die onbezorgde babywolk zal komen zoals bij mijn eerste zwangerschap, maar dat geeft niet, ik geniet nu ook, maar dan met iets meer voorzichtigheid. En genieten? Dat doe ik nu iedere dag van het leven en geschop in mijn buik. Het geeft me rust en bevestiging dat deze kleine supersterk en vastberaden is om gezond ter wereld te komen. Mijn kleine uk… Ik ben nu al een beetje trots, dat mijn kleintje het zo goed doet.

{ 5 comments }

Toen ik rond de 9 weken zwanger was had ik een vrij onrustig en zenuwachtig gevoel in mijn onderbuik, maar of dit nou echt al zo vroeg mijn kleintje is geweest vraag ik me af. Rond mijn 15e zwangerschapsweek begon ik wat meer te voelen een beetje licht gerommel en dacht dan ook dat dit aan mijn darmen lag (lekker naïef niet?). Maar nu, nu de weken vorderen weet ik eigenlijk pas sinds de 17e zwangerschapsweek zeker dat ik mijn kleintje echt voel. En wat een geweldig gevoel is dat, echt zo onbeschrijfelijk mooi….. En door dit bewegen van die kleine merk ik dat ik mijn Belly Talk steeds minder gebruik omdat ik geen bevestiging meer hoef te hebben of het met die kleine nog allemaal goed zit. En nu is het wachten tot die kleine zo hard trapt dat de toekomstige papa ook wat gaat voelen. Ook daarop kan ik niet wachten!

{ 4 comments }

Het vertellen aan de buitenwereld dat ik zwanger ben vind ik nog steeds heel raar. Het lijkt wel of ik bij sommige mensen geen opening of voorzetje krijg of kan creëren om te vertellen over mijn zwangerschap. En even met de deur in huis vallen, nee zo ben ik niet, dan wacht ik liever. Gelukkig zijn er al veel mensen die op de hoogte zijn en de roddel gaat erg snel heb ik gemerkt. Dus de mensen waar ik geen gelegenheid heb gekregen om het te vertellen horen het ook snel genoeg dacht ik zo. Wat me wel beangstigd is dat als het nu mis gaat, de hele wereld gaat vragen hoe is het nou met je zwangerschap en ik denk dat er dan een hoop pijnlijke situaties zullen zijn. Maar, dat ben ik weer…..Ik weet het, het gaat niet fout, dus die situaties komen er niet!!!

{ 12 comments }

Eindelijk heb ik hem in huis, de Bellytalk. Een apparaatje waarmee je de hartslag van de kleine kunt horen, eigenlijk net als bij de verloskundige, maar dan lekker thuis wanneer ik me onzeker voel. Ik ben niet van plan om hem iedere dag te gebruiken maar zo af en toe is het zo rustgevend. Wanneer ik net mijn echo heb gehad kan ik er voor een week, twee weken tegenaan maar daarna duikt de onzekerheid weer op. En het wachten tussen de echo van 12 weken en 20 weken is dan zo lang, zeker wanneer je bang en onzeker bent. Maar nu check ik gewoon lekker ff tussen de echo’s door en dat geeft me een super goed gevoel en het is nog leuk om te horen ook.

{ 5 comments }