by Chantie on February 27, 2006
Nou de kogel is door de kerk, ik heb voor morgen een afspraak bij mijn gynaecoloog hier uit de buurt.
Ik zal eerst even uitleggen ik heb twee gynaecologen, de ene is van de Alife studie in het AMC, waar ik aan mee wilde doen en ook mocht. Dat ging niet meer omdat ik al zwanger was bleek later, maar hij houd mij nog wel even onder controle. En de andere gynaecoloog komt hier uit ons plaatselijk ziekenhuis, die weet nu nog van niets overigens.
Ik had me zelf wijsgemaakt dat mijn ene gynaecoloog, die hier uit de buurt, ongeluk bracht, omdat ik van hem al twee keer te horen heb gekregen dat het mis was. En dat had ik alleen maar verzonnen om die twee weken vol te kunnen houden. Omdat ik dan naar mijn andere gynaecoloog in het AMC moet. Maar vorige week sneed ik me daar mee in mijn vingers omdat ik voor deze week geen afspraak durfde te maken bij mijn plaatselijke gynaecoloog.
Hoe erg kun je je zelf gek maken vraag ik me dan af, laten we zeggen dat het door de hormonen komt.
Ik heb nu mijn hoop op mijn geluksfrutsels gevestigd, die je hiernaast kunt zien. Ik heb er nog wel meer, maar die had ik al met mijn vorige twee zwangerschappen en toen hebben ze ook niet geholpen, dus die tel ik niet mee. En nu maar hopen dat het geluk ook een keertje aan onze kant blijft.
by Chantie on February 26, 2006
Nooit geweten dat ik zo onzeker kan zijn……
Je wil het niet geloven maar mijn misselijkheid van de hele dag is ineens verdwenen en ik ben nu alleen nog een beetje misselijk ’s avonds. Dat geloof je toch niet!! Zo van de één op andere dag. Ook mijn moeheid is nagenoeg over. Mijn borsten zijn wel nog iets gevoelig, eigenlijk hetzelfde als normaal. Maar nu komt het, ik ben nu 8 weken zwanger vanaf wanneer gaat dat normaal afnemen? Mijn gynaecoloog zei met 13 tot 16 weken…. En dat is nog lang niet. Is het nu mis aan het gaan of kunnen die verschijnselen ook eerder minder worden? Ach, twijfels, twijfels, twijfels.
Ook zoiets vanochtend naar de wc geweest, was mijn urine super donker en troebel. Maar even gegoogled en gevonden dat ik waarschijnlijk te weinig drink. Nou dat kan wel kloppen want als er iemand weinig drinkt dan ben ik dat wel. En inderdaad net even geteld, maar nee het was inderdaad niet veel.
by Chantie on February 21, 2006
Ondanks de aanhoudende bloedingen iedere keer hebben we maandag gelukkig weer goed nieuws gehoord tijdens de echo. Het hartje klopt nog steeds en mijn kindje is weer netjes gegroeid. Ik heb over twee weken weer een echo en daar leven we nu naar toe.
Ik ben nu stiekem een beetje aan het genieten gegaan, hoe moeilijk het ook is. Dit ben ik aan mijn kleine verplicht en straks als ik wel zwanger blijf heb ik er straks helemaal niet van genoten. Nee, dat gaat mij niet gebeuren!!! Op die babywolk zal ik denk nooit meer komen te zitten maar een beetje genieten kan geen kwaad, toch? Genieten is dus het magische woord voor de komende maanden……
Zou ik dan toch moeder worden eind september begin oktober???
by Chantie on February 17, 2006
14 t/m 17 februari
Hoewel ik van de week te horen heb gekregen dat het hartje klopt en dat alles goed is met mijn kindje, heb ik toch, hoe verder de week vordert angst in mijn hele lichaam. Ik verlies nog iedere dag wat bruin gekleurde afscheiding. En ik weet, het is geen vers bloed maar toch. Die onzekerheid is om gek van te worden, maar we blijven hoop houden!! Gelukkig heb ik aanstaande maandag een 2e echo bij mijn genecoloog en ik hoop dat als dan het hartje klopt ik een beetje rust heb. Slaat ook nergens op eigenlijk wat ik denk dat ik pas echt rust heb op het moment dat ik mijn kleine ga voelen. Ik heb al zitten denken om een “Belly Talk” te kopen zodat ik het hartje kan horen kloppen, dat geeft me pas echt rust!!!
by Chantie on February 14, 2006
Zaterdag 28 januari:
Ik ben zwanger!!!!
De ooievaar is gevonden en nu maar hopen dat hij ook aankomt omstreeks 4 oktober en dat hij het niet weer, zoals de vorige twee keer, ons zomaar laat zitten.
Ik ben erg blij maar toch ook erg onzeker en bang voor wat er komen gaat. Eigenlijk is het moeilijk genieten, je bent wel blij maar toch, om jezelf te beschermen voor als het fout gaat ga ik er toch wat koeltjes mee om. Maar positief blijven denken en we zien wel wat er komen gaat, toch??
Maardag 30 januari:
Nee hé, weer bruin verlies, precies hetzelfde als de andere twee keren alleen een stuk vroeger in mijn zwangerschap. Ik raap al mijn moed bij elkaar en ga er vanuit dat het een innestelingbloeding is. Tja wat moet je….. Wel heb ik met de gynaecoloog gebeld voor een afspraak voor een echo om met 6,5 halve week zwangerschap te kijken of het kindje gegroeid is of dat het weer op een Curettage gaat uitlopen. Maar dat betekend wel dat ik twee weken in onzekerheid moet rond lopen. En de afspraak is ook nog op 13 feb. Aahhhh, ik word nu al gek.
Maandag 6 februari:
Weer bloedverlies iets meer dan de vorige keer, ow wat moet ik nou. Ga ik het deze keer zelf verliezen?? Of komt het door de sex van vannacht, ik heb nu al spijt. Maar we moeten wachten tot de 13e en de moet zakt me steeds meer in de schoenen. Je kunt niet te negatief doen want als het kindje wel leeft en groeit, is dat zeker niet goed. En het positief in blijven zien is ook moeilijk want als het weer fout gaat val je helemaal in een gat. Maar we zijn deze week ook doorgekomen, dan moet die laatste ook wel lukken, gewoon niet aandenken en ik heb me voorgenomen ik ga er vanuit dat het mis is, dan kan het altijd meevallen.
Zondag 12 februari:
Vlak voor dat ik wil gaan slapen voel ik wat lopen en automatisch ga ik even checken. Het Wc-papiertje bevestigde mijn angst, ik zag bloed en nog vrij veel ook, alsof ik net ongesteld geworden was. Ik heb niets gedaan wat een aanleiding kan geven dat ik zou kunnen gaan bloeden, maar het gebeurde wel!! Ik heb een dik maandverband in mijn onderbroek gestopt en ben huilend in bed gaan liggen. Wat moet ik nu?? Lig ik straks weer op die Curettagetafel, weer onder narcose, nee, dit wil ik allemaal niet, maar wat doe je er aan?? Ik moet wel, huilend lig ik te hopen dat ik vannacht als nog een miskraam krijg, dat is dan nog beter dan gecuretteerd moeten worden.
by Chantie on June 21, 2005
Vanochtend met het lood in mijn schoenen naar de dierenarts geweest met mijn hondje Angel. Mevrouw heeft op haar bijna tweede jaar al flink last van tandsteen en daar moest echt wat aangedaan worden, ze zou een roesje krijgen en de tandsteen zou verwijderd worden, een kleine ingreep. Achteraf gelukkig alles goed gegaan maar ik kan daar zo tegen opzien, allemaal vragen, wat nou als… gewoon bang om d’r te verliezen.
Vooral door mijn achtergrond met mijn vorige hondje, ook een Shar-pei die helaas niet ouder geworden is dan 2,5 jaar. Zij is 2,5 jaar geleden aangereden door een auto, en twee dagen later aan haar verwondingen overleden. Ze luisterde altijd goed, deed precies wat je zei, tot die ene ochtend. Echt afschuwelijk!! Kan d’r nog om janken…
Dit soort dingen laat echt littekens achter op je hart!!
Gelukkig hebben we nu, Angel, onze nieuwe schat, niet dat we onze andere lieveling zullen vergeten, maar je mist toch wat om je heen als je je hele leven al honden en katten om je heen hebt gehad. En nu maar hopen dat Angel wel voor een jaar of 12 bij ons mag blijven.
